Ik heb dit weekend drie nieuwsbrieven opgezegd. Van mensen die wat te vertellen hebben. Of ze nu daadwerkelijk op ‘generate’ drukken of gewoon op de automatische piloot schrijven: het effect is hetzelfde. De teksten hebben die typische, gladde AI-glans. Als ik als lezer dat onderscheid niet meer voel, waarom zou ik hen dan nog vertrouwen?
Ik kan het niet meer volgen. Letterlijk niet meer. De “noise” overspoelt het signaal. En ik durf het woord “ruis” niet eens meer te gebruiken omdat chatGPT mij daarmee doodgooit.
Het probleem is niet dat ik de “AI” in de teksten zie, maar dat zij het verschil niet meer maken tussen wat ze te vertellen hebben en wat ze versturen.
“I didn’t have time to write a short letter, so I wrote a long one instead.”
Mark Twain
Men maakt drie, vier keer zoveel content. Waarin ik moet gaan zoeken naar de inhoud. Alles is door de AI-slijpmachine gehaald, en die kent maar twee uitkomsten. Ben je lui of onhandig? Dan produceer je “tweetjes” en “drietjes”. Ben je wel handig met je prompts? Dan kom je meestal nog steeds niet verder dan een “vijfje” of een “zesje”. In beide gevallen verdwijnen je unieke “achten” en “negens”. Wij Nederlanders vinden die zes tenslotte het ultieme cijfer. Gehaald, niet teveel tijd ingestoken. Bravo!
En dat maakt dat ik de content niet meer vertrouw.
Misschien zien ze het zelf wel, maar is de angst voor het algoritme groter dan het respect voor de lezer. Ze kiezen voor visibility door volume. Maar als zij kwantiteit verkiezen boven connectie, en mij voeren met dertien-in-een-dozijn content, verbreekt dat de vertrouwensband. Die vervelende ritmiek, het eromheenlullen, die gladde toon waar alle rauwe randjes en emotie vanaf zijn. Ik vind dit verschrikkelijk.
Geen unicorn, geen fantasie, geen Excel-gymnastiek. Gewoon de realiteit van churn, upsell, new business, win rates en salescycli.
ai-slop. 🤮
Ik schrijf ook niet perfect. Ik neem zijwegen, maak zinnen te lang en mijn grammatica rammelt soms. Maar die rafelrandjes zijn tenminste echt. Mijn onhandigheid bewijst hopelijk ook dat er een mens aan de andere kant zit die moeite doet om een gedachte te formuleren, in plaats van een machine die statistisch de volgende woordkeuze berekent.
Dus ja, deels ben ik bang voor mijn eigen hachje. Als mensen AI-slop accepteren, als “goed genoeg” het nieuwe normaal wordt, wat gebeurt er dan met ander vakmanschap? Met zelf schrijven, zelf denken, zelf formuleren?
Nu is het mijn probleem. Ik zeg die nieuwsbrieven op. Heb een beetje last van fomo. Ik mis misschien die 1, 2 of 3 negens per maand. Maar de irritatie bij die 7 ruime onvoldoendes is veel groter. Mijn angst om kennis te missen is groot, maar mijn vermogen om door die rotzooi heen te baggeren is op.
En straks wordt het een maatschappelijk probleem. Want ik ben toch vast niet de enige. Er zijn meer mensen die stilletjes afvinken, opzeggen, doorschuiven. Die de signaal kwijt zijn in de ruis (vooruit 1x dan…).
We maken hun eigen kennis onzichtbaar. Door volume te kiezen boven kwaliteit. Door “goed genoeg” te accepteren.
Je hoeft niet altijd zes gooien. Dat snap ik. AI maakt geen achten of negens; AI middelt alles uit naar een veilige, vlakke vijf. Een mager zesje als je geluk hebt. En dat is het gevaar. Als je je eigen unieke inzichten, die potentiële negens, door de mangel haalt tot er tien veilige vijven uitrollen, heb je misschien meer ‘content’, maar je hebt niets meer te zeggen. Liever drie keer per maand een rauw, briljant inzicht, dan elke dag die geestdodende middelmaat.
Dan verlies je uiteindelijk. James clear had deze week een mooi ‘wijsheid’ in z’n nieuwsbrief (die ik wel nog steeds lees).
There are two ways to grow: by adding or by shedding.
Do you need to add something or do you need to shed something?
Je kunt ook groeien door te strepen, ruimte te maken en door de dingen die je wél goed kunt, écht goed te doen.
Mijn punt is niet de AI. Mijn punt is dat je zelf niet meer ziet wat goed is. En als je dat niet meer ziet of weet, waarom zou ik je dan nog vertrouwen?
En wat als ik niet de enige ben die zo denkt…
Geef een reactie