Het watermerk zit dieper

Deze blog hoort bij een nieuwe aflevering van Rondje met het Hondje. De eerste sinds een tijdje: de hondjes wandelden gewoon door, de opnames niet, want bij 36 graden plak je geen betoog aan een wandeling vast.

Deze week was er heisa over Claude, dat AI-tekst zou gaan watermerken. Of het dat misschien al veel langer doet, weet eigenlijk niemand. En binnen een dag stond LinkedIn vol met dezelfde reflex: “hier heb je een skill die het watermerk eruit sloopt, probleem opgelost.” Daarmee stap je volgens mij over het hele punt heen.

Eric Schmidt zei ooit als CEO van Google: als je iets te verbergen hebt, moet je het misschien niet doen. Dat ging destijds over privacy, en daar kreeg hij terecht een hoop kritiek op. Maar goed. Voor AI-content snijdt die redenering wél hout. Als je niet wilt dat iemand kan zien dat je tekst door AI geschreven is… waarom laat je hem dan door AI schrijven?

Effort erin, effort eruit

Ik gebruik veel AI. In audits, in analyses, noem maar op. Maar zodra ik even niet oplet, krijg ik een Word-document van 40 pagina’s terug. Alles wat ik sinds ik freelance ben gegaan heb proberen te voorkomen. Duimdikke pakken papier die op een bureaustapelen eindigen.

Hoeveel effort stop jij erin, en hoeveel effort kost het je lezer om er iets mee te kunnen? Schrijf je met AI in een uur een stuk waar je lezer in een kwartier iets nieuws uithaalt: prima ruil. Ram je er in twee minuten een blogpost uit, dan had je lezer die vraag net zo goed zelf aan zijn favoriete LLM kunnen stellen. Even doorvragen, kwartiertje werk, en hij heeft jou er niet bij nodig.

Google noemt dit in de Quality Rater Guidelines bij naam: effort en information gain. Wat voor nieuws vindt een lezer in jouw stuk? Welke inzichten, welke perspectieven die er nog niet waren? Dat zou wel eens je belangrijkste content-KPI kunnen zijn. (Ik speel met een formule/skill om dat uit te rekenen of meer inzicht in te krijgen. Daarover een andere keer meer. denk ik.)

En Google doet er ook wat mee. Een update rond 20 januari 2026 gaf snelle listicles en effortless AI-blogs een behoorlijke knal, en die is redelijk onder de radar gebleven. Lily Ray schrijft daar regelmatig over. Zelf zie ik in mijn werk elke week stapels AI-content voorbijkomen, het meeste zonder een greintje moeite erin. Terwijl AI-content met een eigen invalshoek en wat denkwerk prima overeind blijft.

De wassen neus

Over dat Claude watermerk. Google watermerkt al een jaar of twee met SynthID, tekst én afbeeldingen, en daar hoor je vrijwel niemand over. Iedereen boos/bozig op claude. En op de EU natuurlijk.

En denk je “dat edit ik er wel even uit”: dat watermerk zit niet in een puntkomma, een spatie of een streepje. Het zit in het ritme van de tekst en in welke woorden in combinatie met elkaar gebruikt worden. En dat is precies de manier zijn waarop Google al jaren content beoordeelt. ook voor LLMs en GEO. Maar toen hoorde je de zogenaamde SEO’s daar niet over. Die twee werelden zijn ondertussen nog harder naar elkaar toe gegroeid.

Transparantie

Wat mij meer dwarszit dan welk watermerk dan ook: het gebrek aan transparantie. Ik zie steeds vaker AI-afbeeldingen van mensen of huizen, of nouja, bedenk maar wat, semi-gepresenteerd alsof ze echt zijn. Ziet er leuk uit, maar je herkent direct de AI en de verhoudingen kloppen niet. Dat er niks van klopt is al fout één. Maar er niet daadwerkelijk bij zetten dat het een AI-impressie is, dát beschadigt een merk. Of een persoon.

Ik kan een avatar van mezelf maken die dit hele verhaal foutloos uittypt. Die vergeet niks, die gaat richting semi-perfectie. En mensen die mij kennen zien binnen drie seconden dat ik het niet ben. Wie mij kent weet: semi-perfectie is niet mijn stijl, typfouten wel.

Vertrouwen is je nieuwe schaarste. Een klantrelatie is gebaseerd op vertrouwen, dus waarom zou je daar in godsnaam concessies op doen door je anders voor te doen dan je bent? Je kent ze wel, die bedrijvenwebsites vol kernwaarden waarvan je in de eerste meeting al merkt dat er geen hol van klopt. Daar bouw je geen samenwerking (mee) op.

En de EU dan?

De EU verplicht dit watermerken, ook voor Amerikaanse bedrijven die op de europese markt willen. Alle serieuze/grote partijen hebben aangegeven mee te doen. Op eentje na. (Je mag raden welke. Hint: marktmanipulatie en DOGE)

Dan ben ik blij dat ik in de EU woon. Reguleren we soms door? Vast en zeker. Maar de intentie om het goed te doen is er, en of het altijd goed uitpakt is een discussie voor een andere wandeling. Transparantie, intentie, vertrouwen: dezelfde basis als elke goede klantrelatie. Met of zonder LLM.

Dus: wees eerlijk over wat je met AI doet, en stop er genoeg van jezelf in dat het watermerk het minst interessante aan je content is. Ben benieuwd hoe jij dat effort-sommetje maakt. Je weet me te vinden. Tot de volgende.

Redactionale verantwoording

De ‘samenvatting’ komt uit Claude op basis van macwhisper/parakeet transcriptie.